پیام منیژه صادقی از سنندج ایران، به همه کسانی که برای آزادی
وی و دیگر زندانیان سیاسی تلاش کردند و صدای زندانیان سیاسی در بند هستند
بدنم را زیر لگد و شکنجه خورد کردند، راه رفتن را از نوزادم در زندان آموختم
من زنی زحمتکش و مادری که همراه با نوزاد چند ماهه ام در زندان بودیم و راه رفتن را از نوزادم در زندان آموختم.
بله مادری زحمتکش که دیدن هر لحظه نوزادم در چهار دیواری زندان برایم مرگی بود ولی تسلیم نشدم .
از گریه نوزادم برای اذیت و آزار من و شکنجه پدر بیمارم که در سلول بغلی بود استفاده میکردند تا تسلیم شویم . ولی هیچ گاه مزدوران موفق به زانو درآوردن ما نشدند .
زنی زحمتکش که حتی به فرزندانم رحم نکردن فرزندم را جلوی چشمانم کتک زدن و غرور آنها را خورد کردند و به آنها بی احترامی و بی حرمتی و حتی دست درازی کردن و دختر حامله ام را هم کتک زدند , که موجب ترس و وحشت فرزندانم شدند.
من کارگری بی مزد و زندانی سیاسی که کتک و شکنجه و تحقیر را در سیاه چاه های جمهوری اسلامی با چشم های بسته با تمام سلول های بدنم تجربه کردم و ظلم و ستم و نابرابری و تحقیر را احساس کردم .
بدنم را زیر لگد و شکنجه خورد کردن اما من برای رسیدن به آزادی و دنیای بهتر مصمم تر و محکمتر شدم و هرگز تسلیم نشدم و تا رسیدن به آرمان های انسانی از پای نخواهم نشست .
من از تک تک شما انسان های آزادیخواه و برابری طلب و چپ از صمیم قلبم تشکر و قدر دانی میکنم که صدای من و دیگر کارگران در بند و حتی ناله فرزندانم و دیگر بچه ها را به گوش جهانیان می رساندید نهایت تشکر رو دارم و دستانتان را به گرمی میفشارم .
من در خانواده ای سیاسی بزرگ شدم و در همان بچگی مردسالاری و نابرابری را در جامعه درک کردم .
از همان بچگی مبارزات را از پدرم آموخته بودم و اوائل نوجوانیم در سال های ۵۹ و ۶۰ پا به پای پدر عزیز و مبارزم و برادر جانباخته ام و دیگر آزادیخواهان در شهر سنندج مبارزات رو آغاز کردم .
و در این راه هرگز از شکنجه و تهدید های مزدوران نهراسیدم و از هیچ کمکی دریغ نکردم .
از این که زن خانه دار باشم خوشنود نبودم و مغازه باز میکردم تا از این طریق از دنیای بیرون با خبر باشم ولی مزدوران مرتب به مغازه من حمله میکردن و میگفتند که مغازه ات پاتوقه ضدانقلابیون شده و به دختران فراری کمک میکنی و مغازه ام را میبستند . و خودم را هر بار تهدید و تحقیر و ازار میدادند .
من هر چند از شما دور بودم و حتی در سیاه چال های جمهوری اسلامی یک لحظه هم از مبارزات شما غافل نبودم و همیشه وجود شما و مبارزاتتان به من دلگرمی و امید میداد و خود را در صف شما میدیدم .
با درود به شما انسانهای آزادیخواه و انساندوست و درود های فراوان به شما مبارزان احزاب چپ و مارکسیست . درود به همه شما که در راه رسیدن به یک جامعه سوسیالیستی یعنی یک زندگی بهتر و برابر برای همه انسان ها مبارزه میکنید.
من همیشه در همه حال برای رهایی طبقه کارگر همراه و هم گام شما خواهم ماند .
در مبارزاتتان برای رسیدن به یک دنیای بهتر من را در کنار خود بدانید .
بار دیگر برای تمام تلاش ها و زحماتی که برای آزادی من و کارگران زندانیان سیاسی در بند می کشید تشکر و قدردانی میکنم و از راه دور دستانتان را به گرمی میفشارم!
به امید رسیدن به آرمانهای انسانی و یک جامعه برابر و سوسیالیستی
به امید روزی که هیچ زندانی سیاسی نباشد
به امید نابودی کودک آزاری
